กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีนกแสนสวยตัวหนึ่ง
 มีขนสวยงามมาก มีคนอยากได้ไว้ครอบครองเป็นจำนวนมาก
 แต่ไม่เคยมีชาวบ้านคนไหนจับนกตัวนั้นได้เลย
 อยู่มาวันหนึ่งมี อาบัง ขายถั่วมานั่งใต้ต้นไม้ที่มีนกแสนสวยอยู่

 พอนกแสนสวยเห็นถั่วของอาบังก็เกิดอยากกินขึ้นมา จึงร้องบอกอาบังว่า
 " อาบัง อาบัง ขอถั่วให้ชั้นกินหน่อยสิ "
 อาบังได้ยินดังนั้น ก็ตอบกลับไปว่า
 " ได้เลย ได้เลย แต่ขอขนให้ชั้นเส้นนึงนะ "

 พอนกได้ยินดังนั้น ก็ก้มลงมองที่ขนของตนเอง
 แล้วคิดว่า ขนของตนเองนี่มีเยอะมาก เสียไปสักเส้นคงไม่เป็นไรหรอก
 นกแสนสวยก็เลยให้ขนอาบังไปหนึ่งเส้น แล้วก็ลงไปกินถั่วของอาบัง
 วันต่อมานกแสนสวยก็บอกกับอาบังอีกว่าขอถั่วให้ชั้นกินหน่อยสิ
 อาบังก็ตอบเหมือนเดิมว่าขอขนให้ชั้นเส้นหนึ่งก่อน
 นกแสนสวยก็คิดเหมือนเดิมว่าขนมันยังมีอยู่เยอะก็เลยให้ขนอาบังไปอีก
 เป็นอย่างนี้ต่อไปอีกหลายวัน

 จนวันหนึ่ง นกแสนสวยก็ขอถั่วอาบังกินอีก
 อาบังก็ตอบเหมือนเดิมว่า ขอขนให้ชั้นเส้นหนึ่งก่อน
 นกก็ไม่รีรอรีบให้ขนอาบังไปทันที แล้วลงมากินถั่วของอาบัง
 อาบังก็เลยจับนกตัวนั้นไว้ได้
 เพราะว่าขนของมันเหลือน้อยแล้วไม่สามารถที่จะบินหนีอาบังได้

 เรื่องนี้ถ้าอ่านผ่านไปอาจจะไม่ได้อะไรเลย
 แต่ถ้าเราลองคิดให้ดี เปลี่ยนจากนกแสนสวยเป็นตัวเรา
 ขนของนกแต่ละเส้นคือเวลาของเราที่เสียไป


 และอาบังเป็นนายจ้างของเราส่วนถั่วที่อาบังให้ก็เหมือนกับเงินเดือนที่นายจ้างให้เรา

 หมายความว่า ทุกวันนี้
 ถ้าเรายังประมาทในการใช้ชีวิตยังพอใจแค่เงินเดือนที่นายจ้างให้เราทุกเดือน
 เวลาของเราก็จะค่อยๆหมดไปเรื่อยๆ เวลาของเราไม่ได้มีมากมายหรอก
 ถ้าอายุซัก 100 ปี ก้อมีเวลา 36500 วัน 

  แป๊บเดียวเดี๋ยวมันก็หมดไปแล้ว

 ซึ่งเงินเดือนที่นายจ้างให้เราเนี่ยก็ให้แค่พอเราอยู่ได้ทุกเดือนเท่านั้นแหละ
 บางคนอาจจะคิดว่าการทำงานประจำเป็นอาชีพที่มั่นคง
 แต่เราถูกจำกัด

 เพราะการเป็นลูกจ้างเค้าเนี่ยเราไม่สามารถที่จะกำหนดวิถีชีวิตของตัวเองได้
 เราถูกนายจ้างเรากำหนดให้ต่างหากว่าจะหยุดวันไหนวันนี้จะทำอะไร
 หลายคนยึดติดกับความคุ้นเคยกับความสบายเพียงแค่วันนี้

 แต่ลองมองให้ไกลๆ   มองถึงอนาคตของเราว่า
 เราจะหยุดทำงานเมื่อไหร่เราจะใช้ชีวิตในวัยเกษียณอย่างไร

 อย่าเป็นเหมือนนกแสนสวยที่รู้ตัวก็ตอนที่ตัวเองไม่มีขนอยู่ที่ตัวแล้ว

 ดังที่ Jim Rohn นักปรัชญาของโลกกล่าวไว้
 ความคิดสามารถเปลี่ยนวิธีชีวิตคุณได้...